Poëzie is voor Theo Ettema een verder reiken dan mogelijk is. Hij zegt hierover: ‘Taal die in een gedicht tot stilstaan komt tilt je op uit het gewone denken.’ Zijn gedichten zijn te ervaren als rustmomenten. Ze gaan over datgene wat voor ieder van ons herkenbaar is: de liefde, de weemoed en het verlangen. Het gaat over wat niet ingelost kan worden maar waartoe je wel een verhouding wilt vinden. Vooral ook de verhouding tot de ander. Hij verwoordt grote thema’s in kleine woorden. Steeds blijft de lezer achter met een vraag.
‘Het is de kunst om te leven met de vraag, niet als berusting maar om te zien waar de volgende vraag ligt.’

Voor Theo Ettema is poëzie het verhaal van de onbekende ruimte, een dansen met het woord. In deze bundel ‘liefste in het rood’ beschrijft hij in soms kleine scherpe regels de liefde als een bijzondere ontmoeting tussen twee zielen.
Hij zegt hierover: ‘In de liefde zijn we als spiegels voor elkaar waar we ons bewust worden van de overeenkomsten en de verschillen. Liefde is passie, vervoering en overgave maar evenzeer het voelen van de tegenstellingen en het onover- brugbare. Wat liefde doet is reiken voorbij de strijd van het eigen gelijk en de onoplosbare knopen. Liefde is voor mij een weg om thuis te komen, poëzie haar vertaling.’