Schildersbents van de Veluwezoom

Schilderen in en naar de natuur is een nieuw fenomeen in het midden van de negentiende eeuw. Het landschap ontwikkelt zich tot een bijzonder populair onderwerp in de schilderkunst. Zo wordt de prachtige omgeving rond Oosterbeek en Wolfheze, en later rond Renkum, Heelsum en Doorwerth decor voor belangrijke vernieuwingen in de kunstgeschiedenis. 

Charles Dankmeijer, Landschap bij Oosterbeek (coll. Museum Veluwezoom)

Naar het voorbeeld van Barbizon, waar beroemde kunstenaars als Corot en Millet in de bossen van Fontainebleau en plein air schilderen, ontstaat in Oosterbeek en Wolfheze in de jaren veertig van de negentiende eeuw een soortgelijke schilderskolonie.
Al vanaf begin jaren veertig van de negentiende eeuw zoekt de in Utrecht geboren kunstenaar Johannes Warnardus Bilders de fraaie natuur van de Veluwezoom op om romantische landschappen te kunnen schilderen. Zijn enthousiasme voor deze omgeving werkt aanstekelijk zodat al snel een aantal collega’s hem volgt. Oosterbeek wordt zo een bakermat voor nieuwe ontwikkelingen binnen de schilderkunst.
Na de jaren zeventig van de negentiende eeuw keert een aantal schilders terug naar Den Haag waar ze beroemd zullen worden als schilders van De Haagse School.
In 1902 richt Théophile de Bock, die eveneens tot de Haagse School behoort, de kunstenaarsvereniging ‘Pictura Veluvensis’ op. Een tweede generatie kunstschilders vormt zo opnieuw een kolonie. Dit keer vooral in en rond Renkum, Heelsum en Doorwerth.
Deze boeiende geschiedenis gaat voor u her-leven wanneer u de schilderspaden van weleer volgt. U zult ontdekken dat er nog veel over-gebleven is om van te genieten.

 Johannes Warnardus Bilders, Landschap op de Veluwe (coll. Museum Veluwezoom)